ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ

Της Βάσως Σκλαβούνου,  πρώην μέλους της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

Υπάρχουν δυο ειδών Έλληνες στα κόμματα.

Εκείνοι που μπαίνουν για να βολευτούν και να χρησιμοποιήσουν τον μηχανισμό για όφελός τους και εκείνοι που είναι ιδεολόγοι και μένουν με την ιδέα τους.

Υπάρχουν εκείνοι που δουλεύει το κόμμα γι' αυτούς και εκείνοι που δουλεύουν για το κόμμα.

Υπάρχουν εκείνοι που συχνάζουν στις καφετέριες, τις ταβέρνες και τα μπαρ και εκείνοι που παρακολουθούν και δεν έχουν να πληρώσουν.

Υπάρχουν εκείνοι που ελίσσονται και κατοχυρώνουν προνομιούχες θέσεις (Βουλή, Δημόσιο κ.λπ.) με τις κομματικές τους διασυνδέσεις (χωρίς αξιοκρατία, διαφάνεια κ.λπ.) όντες προσκολλημένοι ή ανήκοντες στον στενό κομματικό πυρήνα και εκείνοι που δουλεύουν και προσπαθούν να διατηρήσουν τη δουλειά τους στην αγορά εργασίας ή είναι άνεργοι ή σκέφτονται να μεταναστεύσουν.

Υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν και εγκρίνουν τα μέτρα του Μνημονίου, που συνεπικουρούν τη συγκεκριμένη Συγκυβέρνηση (με τον ΛΑΟΣ) και εκείνοι που απλώς υφίστανται τις συνέπειές της και λένε "'Οχι".

Υπάρχουν εκείνοι που, ενώ βλέπουν τη φοροδιαφυγή ή αδιαφορούν για τις μειώσεις των χαμηλόμισθων, των χαμηλοσυνταξιούχων, την εφεδρεία και τις επικείμενες απολύσεις και εκείνοι που βλέπουν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται, να ζουν με τον τρόμο της απόλυσης και της πλήρους φτώχειας ενώ παράλληλα το δημόσιο έλλειμμα αυξάνεται.

Υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν την καταλήστευση του δημοσίου τομέα από τους εκάστοτε ειδήμονες του είδους - και καταγγέλλουν - κατηγορούν τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και εκείνοι που βλέπουν πως η αναποτελεσματικότητα και η διόγκωσή του (οργανισμοί και γραμματείες δημιουργημένες για καθαρά πελατειακές σχέσεις) οφείλονται στην κακή διοίκηση - διαχείριση της κρατικής εξουσίας.

Υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν την ανάπτυξη του "ιδιωτικού κρατικοδίαιτου" τομέα μέσα από το ξεπούλημα των κερδοφόρων ΔΕΚΟ και της δημόσιας περιουσίας στους εθνικούς προμηθευτές και στους "ξένους επενδυτές" για ένα κομμάτι ψωμί και εκείνοι που βλέπουν την ανάπτυξη να διαχέεται στη ραχοκοκαλιά της οικονομίας, στις μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στις καινοτομίες, από το κράτος, που θα στέκεται αρωγός του πολίτη και όχι εχθρός του καταργώντας το κοινωνικό κράτος (Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια).

Υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν την "Οικολογία" ως ευκαιρία μέσα από γιγάντιες "πράσινες" επενδύσεις που θα δημιουργήσουν ελάχιστες θέσεις εργασίας και θα δοθούν σε "επενδυτές" με αποικιακά κριτήρια και εκείνοι που βλέπουν την "Οικολογία" με μικρής κλίμακας επεμβάσεις και διάχυσή της στην τοπική κοινωνία, θεσμικά κατοχυρωμένη, εξασφαλίζοντας θέσεις εργασίας στους ντόπιους αλλά και σε όσους επιστρέψουν στην επαρχία, φαινόμενο το οποίο αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς λόγω οικονομικής κρίσης. Ανάπτυξη που θα δώσει ώθηση στην παρατημένη ελληνική ύπαιθρο (καλλιέργεια, ιχθυοκαλλιέργεια, αλιεία, αγροτουρισμός, πολιτιστικός τουρισμός κ.λπ.) και παράλληλα θα βοηθήσει και στην ελληνική οικονομία μειώνοντας τις εισαγωγές, αυξάνοντας τις εξαγωγές.

Ο κατάλογος είναι ατελείωτος

Το χάσμα έχει βαθύνει τόσο πολύ, που μοιάζει πλέον αγεφύρωτο, γιατί τα αστικά κυβερνητικά κόμματα -και αυτό προσπαθεί να γίνει η ΔΗΜ.ΑΡ- (στην πλειοψηφία τους) ανέχονται, συντηρούν και εκτρέφουν κιόλας τους πρώτους, εκμεταλλευόμενα τους δεύτερους.

Οι πρώτοι νιώθουν μια χαρά σε αυτό το σύστημα, οι δεύτεροι νιώθουν ξένοι σε αυτόν τον χώρο.

Εγώ ανήκω στους δεύτερους.

(Εμπνευσμένο από τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, συγγραφέα).

Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ